mánudagur, febrúar 23, 2004
Last night i Dreamt that Somebody Loved me
Þessa dagana hef ég verið að lesa bókina Lovestar eftir Andra Snæ Magnason, og verð ég að segja að ég er nokkuð ánægður með þessa lesningu. Í bókinni skrifar Andri mjög mikið um ástina og margar myndir þess. Bókin gerist í framtíðinni, þar sem íslenskt fyrirtæki, Lovestar, er búið að markaðssetja ástina og dauðann. Ég ætla ekki að tala meira um söguþráðinn hér, en mig langar til að setja inn eitt textabrot úr bókinni, smá hugleiðing um ástina...
“Fórnarlömb Frelsisins
Ef eitthver kerfi var heimskulegt var það hugmyndin um frjálst makaval. Sú tilraun stóð yfir í rúm 150 ár og endaði með ósköpum. Þegar siðmenningin komst á var það fyrsta verk mannkynsins að afnema hið svokallaða frjálsa makaval frummannsins. Það var auðvitað ekkert frjálst við þetta val. Frummaðurinn hafði búið við sama kerfi og í dýraríkinu og afleiðingar þess voru oft og tíðum fáránlega hlægilegar. Sá sem var með flottustu fjaðrirnar, sá sem var með rauðasta aparassinn, sá sem var með stærstu hornin, sá sem var sterkastur og frekastur fékk að komast upp á kvendýrin og fjölga sér.
Þegar mannkynið þroskaðist var strax búið til betra og siðmenntaðra kerfi. Maðurinn lét foreldrana ráða, þeirvöldu kalt og yfirvega, óháð greddu og aflsmunum og heimskulegri gelgju unglingsáranna. Til að tryggja kerfið og skilyrðislausa hlýðni sögðu foreldrarnir að sá sem skildi við maka sinn eða héldi framhjá honum færi beint til helvítis. Það var góð hugmynd og allt gekk ágætlega í mörg þúsund ár. Þeim sem leið illa í hjónabandi sem foreldrar komu í kring höfðu þá einhvern annan til að skella skuldinni á. Ef þeir urðu ástfangnir af annarri manneskju gátu þeir hitt hana á laun og hlaupist á brott með henni án sektarkenndar. Um svoleiðis ævintýri voru skrifaðar fallegar sögur.
En þessar sögur rugluðu menn í ríminu og fólk fór að trúa því að frjálsa valið væri alltaf svona spennandi. Að velja sjálfur væri jafn spennandi og að elskast í laumi og hlaupast á brott á svörtum hesti. En í rauninni var það tilviljunin sem réð. Stúlkan sem var á kaffihúsinu af hreinni tilviljun, einhver sem óvart hitti einhvern einhvers staðar og fór að stunda með honum kynlíf eins og í áskrift og gat ekki hugsað sér að segja upp áskriftinni vegna þess að hún var þægilegt og öruggt kerfi. Menn kölluðu þetta frjálst val en það var fjarri sanni. Oftast skelltu menn sér á eina valkostinn sem í boði var og helst á sem flesta vegna þess að í raun og veru þráðu menn aðra hverja manneskju sem þeir hittu úti á götu og efuðust eilíflega um sérhverja ákvörðun. Með því að sofa hjá einni manneskju voru þeir að neita sér um aðrar þúsund. Um frjálsa valið voru skrifaðar leiðinlegar sögur um einmana miðaldra karla, bitrar ófullnægðar konur, sjálfsásakanir og skilnaðarbörn. Þetta var vítahringur sem enginn virtist geta rofið og aftur urðu menn eins og dýrin með fáránlegu aparassana. Menn kepptu um hylli hins kynsins með því að stækka brjóst og varir og eyddu starfsorkunni í að rækta upp tilgangslausa magavöðva. Það var ekki aftur snúið til gamla kerfisins enda var ekkert til lengur sem hét sameiginlegur vilji foreldra og enginn trúði lengur á Guð eða helvíti. Það var ekki fyrr en við hjá LoveStar fundum aðferðina til að reikna fólk saman að öll vandamál leystust í eitt skipti fyrir öll. Okkar kerfi er betra. Við þurfum ekkert helvíti.”
(Andri Snær Magnason, LoveStar bls.99-100)
[ Viktor ] | 12:00 AM |